q43a5e - Afscheid nemen doet pijn - een ode aan Ethos de poes

Afscheid nemen doet pijn. Zelfs als het afscheid niet definitief hoeft te zijn. Wij hebben gisteren afscheid genomen van Ethos. De mensen die me al volgen sinds het Wickedskakid.nl-tijdperk kennen Ethos misschien nog wel. Ethos is, of eigenlijk was, onze poes. Vijf jaar lang heeft ze bij ons gewoond tot gisteren… en dat doet best een beetje (veel) pijn.

Ooit, zo’n vijf jaar geleden…

hoorde ik op weg naar huis een héél zacht miauwtje. Ik weet ’t nog goed. Ik fietste door het dorp, rond een uur of negen ’s avonds. Ik had de hele avond gewerkt bij de lokale supermarkt en fietste naar huis door de winkelstraat. Halverwege de winkelstraat hoorde ik een heel zacht miauwtje. Zo’n miauwtje had ik nog nooit gehoord. Ik stopte… luisterde… en op het moment dat ik weer verder wilde fietsen hoorde ik weer een miauwtje. Ik keerde om en stond oog in oog met het meest kleine, schattige poesje dat ik ooit gezien had. Daar zat ze, met een pootje tegen de winkelruit van een leegstaand winkelpand. Mijn hart smolt. Ik heb een tijdje staan turen door het glas maar kon geen enkel ander poesje ontdekken, zelfs geen moederpoes. Ik maakte me enorme zorgen en sprak met de pandeigenaar van de overkant. Samen besloten we dat ’t kleine poesje daar niet alleen kon blijven zitten.

Spectaculaire redding

We zochten contact met de eigenaar van het leegstaande winkelpand en legden uit dat er in zijn pand een kleine hulpeloze kitten zat. De eigenaar werd niet warm of koud van ons telefoontje en was niet van plan om te komen met de sleutel. Hij zat aan de andere kant van Nederland en had weinig trek in zo’n lange autorit. Ik kon mijn oren niet geloven. Deze man wilde liever dat zo’n kleine weerloze kitten zou verhongeren dan dat hij een uur (of twee) in de auto moest zitten om ’t beestje te redden. Mijn man heeft (illegaal, shht!) geprobeerd om via de leegstaande woning ernaast in het winkelpand te komen. Dat was helaas niet mogelijk. Waarna uiteindelijk besloten is om een bouwbedrijf te bellen om het slot te forceren en de kitten te redden. Ik heb de kitten meegenomen naar de dierenarts om haar te laten checken, informatie te vragen en vervolgens heb ik haar meegenomen naar huis. Zo’n lieverd was bij ons meer dan welkom. De dierenarts kon ons vertellen dat de kitten ongeveer vier weken oud moest zijn. Ze was een beetje aan de magere kant maar voor de rest was ze helemaal gezond. Ze kreeg meteen haar eerste ontworming en we maakten een afspraak voor een enting.

nntrZI - In beeld - Ethos de poes

hICrCI - In beeld - Ethos de poes

We noemden haar…

Ethos. Wat een rare naam hè? Ja, dat klopt. Maar we kozen met een reden voor deze naam. We vonden haar namelijk in een leegstaande winkelpand waar voorheen een Etos filiaal had gezeten. Maar ook omdat Ethos ‘levenshouding’ en ‘levensbeginsel’ als betekenis heeft. Dat vonden we wel passend. Toen we haar eenmaal een naam hadden gegeven was ze écht van ons. Ze hoorde bij ons. Wij voelden dat. Ethos voelde dat ook. Ze wende razendsnel aan ons en onze andere huisdieren. Ze ging meteen het grote avontuur aan. In het begin moesten we haar nog kittenmelk voeden met de fles maar ze gedroeg zich direct als een grote stoere poes. Niks was haar te gek. Ze wende snel aan onze andere katten en kon zelfs goed met onze herdershond, Bo. Die twee konden uren samen slapen.

De jaren die volgde…

heeft Ethos zich ontwikkeld tot de meest geweldige poes. Ze heeft ontzettend veel ondeugende streken uitgehaald maar is ook een enorme lieve knuffelkont. Ze is een geweldige muizenjager en brengt ons bijna iedere dag een muisje. Ze kan enorm chagrijnig kijken maar heeft een gouden hart. Ze kan erom protesteren als je haar oppakt maar zal nooit, ik herhaal, nooit uithalen met haar nageltjes. Ze kent haar naam als de beste en weet ’t precies als ze iets doet wat niet mag. Ze kan uren buiten ronddwalen maar vind ’t ook heerlijk om ’s avonds bij ons op schoot te kruipen. Ze heeft een verzorgende rol en wast de andere katten met liefde. Ze vindt ’t geweldig om te ravotten met onze hond Flo maar het liefst ligt ze uren te snoezelen in de zon. Ethos is een lieverd.

jp5XLk - In beeld - Ethos de poes

f2foan - In beeld - Ethos de poes

En nu is het tijd om afscheid te nemen

Ethos niet langer bij ons blijven wonen. Ethos is niet meer de oude. We zien het aan haar. Ethos rent ’t liefst de hele dag buiten in de natuur achter muisjes, vlindertjes en vogels aan. Ze heeft ruimte nodig voor zichzelf. Dat kan bij ons niet.  We wonen in een geschakelde woning, met veel buren, aan een drukke weg. Als we haar binnenhouden wordt ze baldadig en gaat ze op oorlogspad. Waar ze vroeger zo goed kon met de andere katten maakt ze nu ruzie. Ze tuurt eeeeeeeuwen voor het raam tot dat ze naar buiten mag… maar dat kan bij ons niet (altijd).

Afscheid nemen doet pijn

Heel veel pijn. Ethos zit in ons hart. Juist daarom weten we dat het nu tijd is om afscheid te nemen. We hebben nieuwe woonruimte voor Ethos gevonden, bij kennissen, op een boerderij. Daar is Ethos de enige poes en heeft ze oneindig veel ruimte waar ze kan zonnebaden en muizen kan vangen. Ik weet dat ze in een warm gezin komt en dat voelt fijn maar dat maakt het afscheid niet makkelijker. Ze is pas een paar uur weg maar het gemis is groot. Ik zal nog vaak aan haar denken en waarschijnlijk zal ik haar ook nog eens bezoeken. Ik hoop dat Ethos ook nog eens aan ons denkt als ze in de hooischuur achter de muizen aanzit. Afscheid nemen doet pijn. Zelfs als het niet definitief is.

ToG6Pv - In beeld - Ethos de poes

 

 

5 Responses to Afscheid nemen doet pijn – een ode aan Ethos de poes

  • Wat moet dit vreselijk zijn voor jullie 🙁 De kat zal wel blij zijn! Mijn zusje had ooit ook een kat die als kitten (met -10 overdag!!!) was aan komen lopen, geen baasje te bekennen. We hebben haar gehouden (we woonden toen samen) en konden bij de 2 andere katten van m’n zusje. Uiteindelijk was zij ook zo’n jager en werd ze ook baldadig en irritant. Mijn vader had een loonbedrijf bij de schuur (broertje bij dezelfde schuur) en hebben haar daarheen gebracht. Ze werd liever, aanhankelijker en blijer. Ze kwam zelfs miauwend aanrennen. Helaas werd ze niet lang daarna langs de weg (is een dorp, lange weg, maar rijden er als debielen) overreden 🙁 Je merkt dan echt dat ze daar veel meer op hun plek zijn op zo’n boerderij. Hopelijk gaat Ethos dat ook fijn vinden!

  • De allereerste keer dat ik ethos zag was ik ook al verliefd. Jammer dat deze lieverd weg is maar als dat het beste is voor haar… Ik hoop dat ze het daar heerlijk heeft!

  • Wat een moedig besluit! Afscheid nemen dat pijn, maar Ethos zien lijden ook. Geweldig dat jullie haar de ruimte en vrijheid gunnen Respect!😘

  • heartbreaking gewoon 🙁 maar het is beter voor haar <3

  • Aww wat verdrietig nieuws :'( Maar wel fijn dat ze nu naar buiten kan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Hee, hoi! Leuk dat je een kijkje neemt op mijn blog Prisje.nl. Ik ben Priscilla, 26 jaar en hou van schrijven, lezen, muziek, vinyl (verzamelen), concerten, festivals, kleding, make-up, koken, mijn huisdieren, reizen en vele andere dingen. Op dit blog schrijf ik met regelmaat over alles dat mij interesseert. Enjoy!

Follow Follow my blog with Bloglovin

S O C I A L M E D I A
I N S T A G R A M
Archief