M2l8dC - ... en toen stortte mijn wereld in elkaar

Dawid Zawiła

Ik kijk al een uur naar een knipperend streepje op mijn beeldscherm. Mijn bladzijde blijft angstvallig leeg en mijn hersenen draaien overuren omdat ik er niet zeker van ben of ik dit persoonlijke artikel met je durf te delen. Ik vind het moeilijk om mij kwetsbaar op te stellen en te vertellen over de minder leuke dingen in mijn leven. Ik ben mij er maar al te bewust van dat dit artikel straks voor altijd op het wereld wijde web staat. Het internet is niet altijd lief en ik heb geen behoefte aan haat-comments en onbegrip. Toch zegt iets in mij dat ik mijn verhaal moet delen, dat ik deze ervaring moet delen. Iets in me zegt dat ik mensen moet waarschuwen, dat ik jongeren moet vertellen dat het leven niet altijd over rozen gaat. Iets in me zegt dat ik jou wil behoeden, dat ik jou wil beschermen en jou wil leren om je eigen grenzen aan te geven. Dat deed ik niet… en toen stortte mijn wereld in elkaar.

Je bent jong en je wil wat

Ik was nog niet eens afgestudeerd en besloot al te solliciteren naar een ‘grote-mensen-baan’. Apetrots was ik toen ik tijdens mijn studeren al een baan kreeg in de juridische sector. Ik startte op mijn vierentwintigste met een veertigurige werkweek en daarnaast deed ik vrijwilligerswerk in de schuldhulpverlening. Ik was nog bezig met de laatste modules van mijn studie. Het officiële afstuderen had ik al afgerond maar ik had nog een viertal tentamens die ik moest behalen voordat ik mijn diploma in ontvangst zou nemen. Ik wilde mijn studie zo snel mogelijk afronden en richtte al mijn energie ’s avonds na ’t werk op de te behandelen lesstof. Het was soms even flink bikkelen maar dat had ik er wel voor over want mijn zwoegen werd uiteindelijk beloond met een Bachelor of Law. Wie kan er nou op z’n vierentwintigste al zeggen dat hij/zij afgestudeerd is, relevante werkervaring heeft en een veertigurige werkweek in de juridische sector (mijn studierichting) heeft. Dat flikte ik maar mooi even.

Grote-mensen-leven

Naast een serieuze baan en carrière maken stonden er meer onderdelen van het grote-mensen-leven op mijn verlanglijst. Ik ben sinds jaar en dag (2005) samen met Douwe en in 2015 besloten wij te trouwen. We organiseerden een groot feest en vierden ons huwelijk met dierbaren, vrienden en familie. Een half jaar later kochten we een huis en zijn we in één weekend verhuisd van onze huurwoning naar onze (nieuwe) koopwoning. Er moesten wel wat kleine klusjes gebeuren in onze nieuwe woning maar dat zou wel komen als we er eenmaal woonden. We kregen veel hulp van vrienden en familie en de verhuizing was binnen een mum van tijd achter de rug. We hadden het goed! Naast onze banen hebben we in de avonduren en weekenden onze woning en tuin (met beperkte financiële middelen) zo mooi mogelijk opgeknapt. Ons huis moe(s)t perfect worden.

Alles moet perfect

Niet alleen ons huis moest perfect zijn, alles moest perfect zijn. Mijn leven moe(s)t perfect zijn! Ik wilde alleen maar perfectie uitstralen. Ik wil(de) overal de beste in zijn. Mijn streven naar perfectie werd door de buitenwereld geregeld opgemerkt. ‘Jullie hebben de perfecte relatie‘, ‘Jullie zijn echt het perfecte stel‘, ‘Jullie hebben het leven goed voor elkaar’, ‘Jij bent een voorbeeld voor me‘ en ‘Bij jullie lijkt alles vanzelfsprekend‘, een kleine greep met uitspraken die mij niet vreemd zijn. Wat was ik trots als familie, vrienden of kennissen degelijke zinnen uitspraken. Ik voelde een enorme ego-boost en een nog grote drijfveer om alles zo perfect mogelijk te doen. Mijn perfectionisme beheerste mijn hele leven en mengde zich overal in. Mijn blog moest perfect zijn, mijn Instagram en Facebook moesten perfect zijn, ik moest altijd klaarstaan voor vrienden, familie, kennissen en collega’s ook al ging dat ten koste van mijzelf. Ik vond vooral dat ik niet moest zeuren en gewoon moest doorgaan. Doorgaan met het dagelijks leven, doorgaan met het creëren van mijn eigen perfecte leven… en daar paste (naar mijn mening) ziek zijn, verdriet hebben of ‘nee zeggen’ niet in.

NEE!

Tot op een dag mijn lichaam ‘NEE’ zei. Mijn buik zei ‘nee’, mijn darmen zeiden ‘nee’ en mijn stoelgang zei ‘nee’. Eigenlijk zei dat deel van mijn lichaam al heel lang ‘nee’. Ik liep al lange tijd met buik- en darmklachten maar die onderdrukte ik… dat zou vanzelf weer over gaan. Ik had geen tijd om ziek te zijn! Ik ben blijven werken, halve dagen dat wel. Ik wilde mijn collega’s en klanten niet in de steek laten. Ik probeerde mijn veertigurige werkweek in halve dagen te proppen en werkte minstens zo hard als voorheen. Ik had immers een belofte gemaakt en die moest en zou ik nakomen. Dat ging nog drie maanden ‘goed’ en toen zei ook de rest van mijn lichaam ‘NEE‘. Mijn lichaam stopte met alles en ik belandde doodziek en volledig uitgeput in bed. Ik kon niet meer en mijn wereld stortte volledig in. Ik lag in bed te niksen terwijl alle andere mensen om mij heen druk waren met school, hun werk, sociale contacten en allemaal andere leuke dingen. Dat wilde ik ook! Mijn geest wilde dat nu meer dan ooit maar mijn lichaam riep me een halt toe.

Opgebrand

Nachtenlang heb ik wakker gelegen met helse (buik)pijnen en de onderzoeken in het ziekenhuis liepen veel al op niets uit. Ik voelde me gefrustreerd, verdrietig en volledig uitgeput. Ik had geen energie om me te verzetten tegen mijn omgeving en geen energie om m’n mond open te trekken bij de dokter. Mijn ziekte duurde te lang… maar ik had geen energie om (meer) hulp te vragen. Ik werd volgestopt met medicatie waarvan we niet precies wisten of mijn buikpijn zou afnemen en moest (bijna) wekelijks op controle in het ziekenhuis. Mijn lichaam slurpte energie en de behandeling die ik kreeg leek ook geen vruchten af te werpen. Ik was volledig opgebrand. Je zag het ook aan me. De wallen hingen tot aan m’n knieën, mijn ziel leek uit m’n lichaam gezogen en ik was lijkbleek. Ik kon alleen maar slapen. Slapen, slapen en slapen. De dokter sprak van een ‘burn-out’ maar zelf noem ik ’t liever ‘opgebrand’. Mijn kaarsje moest vervangen worden.

Schaamte

Ik schaamde me, ik schaamde me dood. Ik durfde niemand te zeggen dat ik naast lichamelijke klachten ook psychisch niet lekker in mijn vel zat. Ik hoorde in mijn gedachten mensen al praten. Een jonge meid van zesentwintig hoort in de bloei van haar leven te staan. Ineens was ik volledig de controle kwijt en moest ik het beeld van mijn perfecte leven bijstellen, of beter gezegd loslaten. Ik, die meid die altijd alles onder controle had en exact wist wat ze wilde, was opgebrand. Ik geloofde het bijna zelf niet. Buiten m’n ongeloof schaamde ik me zo erg dat ik in eerste instantie mijn ouders niet eens durfde te vertellen dat ik opgebrand was. Ik zweeg… tegen mijn ouders, tegen familie, tegen vrienden en tegen collega’s. Ik wilde de schijn hooghouden maar uiteindelijk brak ik… en ben ik gaan delen.

Behandeling

Nadat duidelijk was dat mijn lichamelijke klachten nauw samen gingen met psychische klachten kon er een goede behandeling worden ingezet. Ik kreeg de diagnose ‘Prikkelbare Darm Syndroom’ en werd doorverwezen naar een diëtist. Ik startte met het FODMAP-dieet en dat bleek zeer succesvol. Ik kon daardoor (zware) medicatie afbouwen en gebruik nu alleen nog een tweetal homeopathische middelen. Daarnaast werd ik door de huisarts doorverwezen naar een psycholoog, wat ik ervoer als een enorme drempel. In mijn beleving gingen succesvolle mensen niet naar een psycholoog. Dat ik nu doorverwezen werd voelde als falen. Achteraf bleek dit wel de juiste behandeling te zijn. Door mijn ‘problemen’ te ventileren bij een psycholoog werd me een spiegel voorgehouden. Precies wat ik nodig bleek te hebben. We spraken over mijn perfectionisme, stress, paniekgevoelens, grenzen aangeven en aantal andere zaken. We spraken ook over mijn schaamte, die achteraf helemaal niet nodig bleek. Inmiddels ben ik hersteld van mijn ‘burn-out’ en ben ik niet meer onder behandeling bij een psycholoog. Ik heb mijn leven 180 graden omgegooid en ik voel me goed. Ik voel me herboren, een versie 2.0 van mijzelf.

.

Ik heb een lange weg achter de rug en ben door een heel diep dal gegaan. Ik weet dat er veel twintigers (en dertigers) met mij zijn die ook met burn-out klachten kampen. Ik wil die mensen (jou) een hart onder de riem steken. Luister naar je hart! Geef je grenzen aan. Je bent geen mislukkeling, je faalt niet. Je wint alleen door te luisteren naar jezelf. Ik gun het niemand om volledig op te branden! Je hoeft je niet te schamen als je (even) niet lekker in je vel zit. Deel je gevoelens met iemand die je vertrouwd en deel je gevoelens op tijd.

.

.

Dit artikel is de start van een nieuwe serie met artikelen waarin ik (twee) wekelijks vertel over de periode dat ik niet lekker in mijn vel zat. De artikelen zullen variëren van opiniestukken tot verhalen geschreven uit mijn eigen ziekte. Als je vragen hebt die betrekking hebben op opgebrand zijn / burn-out klachten mag je ze stellen in de comments. Bij genoeg vragen zal ik een Q&A artikel maken. 

39 Responses to … en toen stortte mijn wereld in elkaar

  • Je hebt het wel heel mooi geschreven hoor! Ik denk ook dat veel mensen op jonge leeftijd bijvoorbeeld willen trouwen, huis kopen, hele goede baan vinden en ga zo door. Niet gek dat mensen dan in een burn out raken of overspannen. En die twee dingen worden weer erg onderschat door de buitenwereld. Op mijn werk toen ik destijds overspannen was in 2010, kreeg ik letterlijk te horen “ja, we hebben allemaal wel eens wat”. Dat vergeet ik nooit en daardoor begin je aan jezelf te twijfelen.

    • Dankjewel Maris! Ik merkte inderdaad dat heel veel mensen niet precies weten wat het inhoudt om overspannen of opgebrand te zijn. Er wordt erg luchtig gedacht over psychische ziektes terwijl dit momenteel een groot maatschappelijk probleem is. Ik vind het heel erg pijnlijk te horen dat jouw werkomgeving daar geen begrip voor had destijds. Als mijn artikel het perspectief op overspannenheid van ook maar één iemand kan veranderen is mijn doel al geslaagd.

  • 😗😗😗

  • Heel goed en mooi verwoord Priscilla. Ik denk dat het voor mij herkenbaar is in mijn omgeving. Ik hoop dan ook dat mensen die dit lezen net zo handelen als jij en dat ze er lering uit trekken.
    Groetjes van een hele oude bekende

    • Dankjewel Frank! Ik hoop mensen te inspireren en te informeren door mijn ervaring te delen. Niemand hoeft de last van overspannenheid alleen te dragen, er zijn zo veel wegen die bewandeld kunnen worden om weer beter in ’t vel te zitten.

  • Wat knap dat je er toch over schrijft.Ik vind het niks om je voor te schamen. Juist sterk dat je hulp hebt gezocht en hier weer uitkomt. Fijn dat ook een dieet zo goed helpt bij je pds, maar ook juist de psychische kant is belangrijk om te belichten.

  • Goed om te delen en fijn dat het nu weer goed gaat! Ik blijf het zelf lastig vinden om mijn lat niet te hoog te zetten en moet mezelf regelmatig even terugroepen om erger te voorkomen.

  • Mooi dat je je verhaal deelt. Ik hoor het inderdaad ook steeds vaker dat twintigers kampen met een burnout. Fijn dat het nu weer beter met je gaat!

  • Wat heb je dit mooi geschreven en dapper om te delen. Je wilt inderdaad alles perfect doen, alles moet goed zijn. Maar wat ontzettend goed dat je hulp zoekt, dit heeft mij toen ook heel erg geholpen.

  • Knap dat je het durft te delen! Ook fijn dat het nu goed gaat met jou 🙂

  • Ooit zei men dat een burn out tussen de oren zat. Dat geloof ik zelf niet. Ik vind het dapper dat je dit deelt. Fijn dat je hulp hebt opgezocht.

    • Helaas hoor ik maar al te vaak dat men denkt dat een burn-out, overspannenheid of andere psychische aandoeningen tussen de oren zitten. Ik hoop mensen met dit artikel te informeren en een stukje taboe weg te nemen. Bedankt voor je reactie.

  • wat een heftig verhaal. Ik herken mezelf hier wel in.Ben zelf ook een perfectionist. Ik doe het niet voor anderen maar voor mezelf. Maar als ik aan mezelf vraag wat ik ermee opschiet als het perfect is, dan kan ik daar geen antwoord op gegeven… gelukkig heb ik een lieve man die me altijd goed kan afremmen en daardoor blijf ik balans, maar om eerlijk te zijn heb ik zelf soms wat moeite met stilstaan.

  • Wauw heel knap van je dat je dit verhaal deelt. Ik herken mezelf heel erg in het perfectionisme en moet daar ook voor uitkijken. Voor je het weet vraag je teveel van jezelf en weet je het ook allemaal niet meer.

  • Goed dat je dit deelt. Gedeelde smart is halve smart, toch? Absoluut niets om je voor te schamen, iedereen heeft wel iets, maar velen praten er niet over. Ik ben recentelijk ook met mn neus op de feiten gedrukt. Gevaarlijk hoge bloeddruk, hoge hartslag en ernstig b12 tekort. Mijn lichaam stopte er mee en ik heb n maand niet kunnen lopen. Ik heb ondertussen medicijnen en fysio, en mn rechterbeen is nog steeds herstellende. Maar ik schaam me er niet voor, ik kan er niets aan doen dat mn lichaam dit heeft. Het is genetisch en ik heb PDS. Het is wel ff schrikken als op jonge leeftijd je lichaam er mee stopt. Het is ook moeilijk om er aan toe te geven en niet door te willen gaan. Maar je lichaam geeft die signalen niet voor niets. Goed om te horen dat t nu beter met je gaat. En ik vind t echt heel knap dat je dit zo openlijk bespreekt, zouden er meer moeten doen 🙂

    • Bedankt Janny, voor je bericht. Knap van je dat jij je verhaal ook met mij (ons) durft te delen. Ik vind ’t heel krachtig dat je voor je ziekte durft uit te komen, schaamte houdt heel veel mensen tegen. Mooi dat je zo open durft te zijn. Je hebt gelijk hoor, gedeelde smart is halve smart en het is heel fijn om te weten dat je niet alleen bent. Helaas ervaar ik zelf ook heel erg heftige PDS-klachten. Inmiddels ben ik er achter dat de darmen en hersenen direct met elkaar in verbinding staan en spanning en stress een groot effect hebben op mijn darmflora.

  • Wat ben ik trots op jou. Ik volg je al een paar jaartjes op instagram en vond je altijd al heel erg leuk. Nu je dit naar buiten durft uit te spreken en een stem wil zijn voor jonge mensen van jouw leeftijd vind ik heel dapper.

  • Jeetje, ik heb dit artikel echt met kippenvel zitten lezen! Wat kom jij van ontzettend ver en wat heb je jezelf totaal uitgeput de afgelopen jaren, maar wat ben je ook ver gekomen in de strijd om liever te zijn voor jezelf en wél die rustmomenten te pakken. Je mag echt onwijs trots zijn op wat je hebt bereikt.
    Tegelijkertijd zet je artikel me aan het denken. Voordat ik begon bij mijn huidige baan, werkte ik vanuit huis. Ik deed freelance klussen voor 5 werkgevers, alles liep door elkaar en tegelijkertijd probeerde ik ook alle andere ballen hoog te houden. Soms viel ik op mijn laptop in slaap om de volgende dag wakker te schrikken en om 6 uur verder te werken aan een opdracht die ik die avond niet had kunnen afronden. Gekkenwerk! Ik ben blij dat mijn leven nu iets meer geclusterd is door een kantoorbaan, maar ik weet dat ik extra gevoelig ben voor burn-outklachten als enorme perfectionist en iemand die liever te veel hooi op haar vork neemt dan te weinig. Je artikel maakt me er in ieder geval van bewust dat ik het nooit meer zo ver moet laten komen als tijdens het thuis werken. Niemand is een duizendpoot en niemand is perfect, maar het is de kunst om je daarbij neer te leggen en om ook niet naar die perfectie te streven. Nogmaals, heel inspirerend dat je je verhaal deelt en het zet me echt aan het denken!

    • Lieve Romy, bedankt voor je berichtje. Fijn dat mijn verhaal je inspireert en aan het denken zet, dat is exact de reden waarom ik mijn verhaal wilde delen. Ik vind het fijn en knap dat ook jij je verhaal met mij wilt delen. Gelukkig is de rust in jouw leven ook weer een beetje teruggekeerd nu je structuur in je leven hebt door een kantoorbaan. Blijf die grens beschermen. <3

  • Heel herkenbaar, ik sukkel er zelf ook al jaren mee. Lactosevrij + fodmap helpt veel, maar inderdaad die stress, de druk, de “9 to 5 elke dag op kantoor moeten functioneren”… Het wordt allemaal als normaal gezien, wat de druk des te hoger legt. In ieder geval, je bent niet alleen. Goed om te lezen dat je je herboren voelt!

  • Goed dat je het onderwerp deelt en bespreekbaar maakt.
    De perfectie willen hebben in alles is zeer herkenbaar.
    Ik merk zelf dat ik soms te veel wil, tegelijk wil doen en dat gaan niet.
    Het is lastig voor mij om nu rustig aan te doen, terwijl alles in een stroomversnelling zit.
    De mogelijkheid hebben tot een deel verbouwen van ons koophuis, op mijn 27e weer een opleiding gestart met school en 4 dagen werken en mijn partner niet vergeten. Ik merk echt dat ik soms gewoon echt even niks moet doen en bewust samen thuis zijn. 2018 is de verhuizing achter de rug als het goed is en komt er rustiger vaarwater waar ik zeker naar uit kijk!

    Nogmaals je hebt het super verwoord en knap dat je jezelf zo durft open te stellen.

  • Jouw verhaal klinkt zo bekend! Ik zit momenteel ook tegen een burn-out aan en ik vind het super moeilijk om er aan toe te geven. Ik ga ook momenteel naar een psycholoog, ben heel benieuwd wat daar uit gaat komen. Sterkte meid!

  • Mooi geschreven. Ik weet hoe het is begon dit jaar zat ik ook in een burnout out. En het ergste is dat ik al jaren tegen vele depressies vecht. Eind 2008 werd ik voor 10 maanden opgenomen.. daarna ben ik vrijwilligerswerk gaan doen als overblijfkracht. En juni 2015 begon ik vrijwilligerswerk te doen bij een verzorgingshuis en werkse maar 3 dagen 2.5 uur per dag en zelfs begin dit jaar kreeg ik een burnout out.. je verwacht als je niet heel veel werkt dat je geen burnout out kan krijgen maar dan kan het nog.. Mijn depressies komen door de vechtscheiding van mijn ouders.. de impact op kinderen is levenslang.. in iedergeval gaat het nu goed en daar ben ik zeker wel blij mee..

  • Wat heb je dat mooi geschreven. Gelezen met kippenvel. Helaas is het voor mij herkenbaar, zelfs het pds gedeelte. Ook ik heb er (in iets mindere mate) last van gehad en ook ik voelde dat als falen. Natuurlijk is dat helemaal niet zo en sinds ik me weer goed voel probeer ik mijn leven ook heel anders in te richten. Dat voelt zo als een opluchting! Ben benieuwd naar de artikelen die volgen:-)

    • Dankjewel voor je lieve compliment Milou! Prikkelbare Darm Syndroom is een ziekte die, naar mijn mening, net als burn-out totaal onderschat wordt door velen. Ik ben blij te lezen dat jij ook weer goed / beter in je vel zit en een andere manier hebt gevonden om je leven in te richten. Ik merk overigens dat mijn PDS getriggerd wordt door stress en druk(te)… is dat bij jou ook zo?

  • Heftig verhaal Priscilla! Ik kreeg op mijn 31e een burnout, zo heftig wat er dan met je gebeurt. Toch ben ik er ook dankbaar voor, want ik sta nu 100x beter en sterker in het leven.
    Je hebt het echt mooi en sterk verwoord, complimenten!

    • Dankjewel Bregje! Ik herken wat je zegt… mijn favoriete gezegde is momenteel ‘er ging 1 deur dicht maar er gingen 20 deuren open’ en dat is ook echt zo. Burn-out is een heel erg zware ziekte en ik ben door een heel diep dal gegaan maar tegelijkertijd was het ook een reis naar mijn innerlijke mens en heb ik veel van mijn ziekte kunnen leren én doen zich ondertussen mooie (nieuwe) kansen voor.

  • Ik houd zo van deze openheid. Mooi en het kan alleen maar verbinden, met jezelf en anderen! Ik heb ook altijd eerlijk geschreven over mijn eetstoornis en ook ik ben dankbaar, ik erken mijzelf daarmee en de toekomst die ik nog heb. Fijn dat je je beter voelt, geniet van het leven!

    • Esther, bedankt voor je mooie compliment. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik niet altijd zo open heb durven zijn, dat kwam eigenlijk pas aan het einde van mijn herstel / sinds enkele weken. Des te meer ik nadacht over mijn ziekte, des te meer ik andere mensen wil waarschuwen / een hart onder de riem wil steken. Ik vind het daarom ook heel erg mooi dat jij zo open durft te zijn over jouw eetstoornis, ik denk dat je veel mensen met dezelfde problematiek een steuntje in de rug biedt.

  • Absoluut, openheid is zo belangrijk! We hebben een missie 😉

  • Wat heftig meid! Ik heb er dan geen ervaring mee, maar heb me wel een tijd heel erg down gevoeld waardoor ik gewoon niet meer naar school wilde en ging. Ik ben naar een maatschappelijk werkster geweest en met haar kon ik even mijn hartje luchten, alles wat me dwars zat vertelde ik haar en het hielp wel.
    Gewoon niks opkroppen en nergens voor schamen want het is dus nergens voor nodig. Ik denk dat elk mens wel zijn verhaal heeft.
    Ik hoop iig dat je je nu al beter voelt, nu je jouw verhaal hebt kunnen delen 😉

  • Heftig wat je hebt meegemaakt! En dapper dat je het deelt met ons. Ik heb ook zoiets meegemaakt met een loodzware studie. Naar je lichaam luisteren is echt belangrijk! Gelukkig dat het inmiddels een stuk beter met je gaat 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Hee, hoi! Leuk dat je een kijkje neemt op mijn blog Prisje.nl. Ik ben Priscilla, 26 jaar en hou van schrijven, lezen, muziek, vinyl (verzamelen), concerten, festivals, kleding, make-up, koken, mijn huisdieren, reizen en vele andere dingen. Op dit blog schrijf ik met regelmaat over mijn leven als millennial, kortom over alles dat mij interesseert. Enjoy!

Follow Follow my blog with Bloglovin

S O C I A L M E D I A
I N S T A G R A M
Archief