OcMIRY - De perceptie van perfectie - #fuckperfect

Aimee Vogelsang

Hoewel ik graag schrijf over luchtige onderwerpen en ik graag een positieve toon houd op dit blog, wil ik vandaag toch weer een serieus onderwerp aansnijden. Vorige week deelde ik een heel persoonlijk artikel waarin ik mij uiterst kwetsbaar opstelde en ik het onderwerp perfectionisme kort aansneed. Ik streef(de) altijd naar perfectie. Ik wilde alles perfect doen en overal de beste in zijn. Dat is enerzijds een hele mooie eigenschap maar anderzijds ook een valkuil en daarnaast is perfectie niet te definiëren. Perfectie is een relatief begrip dat voor iedereen anders is en daar wil ik het vandaag met je over hebben; de perceptie van perfectie.

Perfectie is niet gratis

Ik wil(de) alles perfect doen. Mijn hele leven moest perfect zijn, in ieder geval perfect lijken. Ik legde de lat hoog, heel hoog. Ik wilde mijzelf maar vooral andere mensen niet teleurstellen. Ik stelde het belang van anderen veelal boven mijn eigen belang en dat werd hard afgestraft met een psychische klachten want mijn kaarsje brandde op. Ik werd doodziek en mijn lichaam riep me een halt toe. Overspannenheid, stress, somberheid, angststoornis(sen) en darmproblemen… daar moest ik het ’t afgelopen jaar mee doen. Ik heb me op aanraden (eigenlijk was het meer een verplichting) van de bedrijfsarts ziek gemeld van mijn werk en kwam bij huis te zitten. Dat was de prijs die ik moest betalen voor mijn perfectionisme.

De perceptie van perfectie

Ik had m’n leven op orde. Een lieve man, een mooi huis en een leuke baan. Ik heb jaren kei-hard gewerkt om het perfecte leven te creëren. Ik had een beeld gevormd van een perfect leven. Eh, correctie: Ik had een beeld gevormd van, wat voor mij, een perfect leven zou zijn. Perfectie is relatief. Perfectie is voor ieder mens anders want ieder mens heeft een andere perceptie van perfectie. Tijdens mijn ziekte heb ik veel nagedacht over perfectie en over perfectionisme. Nu, een jaar later, ben ik mij bewust dat dingen niet perfect zijn maar dat wij dingen perfect (kunnen) vinden.  Een jaar geleden paste in mijn perfecte leven geen werkeloosheid maar tijdens mijn ziekte is mijn beeld van perfectie veranderd en heb ik ontslag genomen. Waar ik voorheen wilde voldoen aan het ‘perfecte plaatje’ en de maatschappelijke norm door veertig uur in de week te werken kies ik nu voor mijn eigen geluk en rust.

Het perfecte leven…

bestaat niet. Dat weet ik nu. Ik heb met diverse mensen gesproken over het perfecte leven en gesprek op gesprek werd er geconcludeerd dat het perfecte leven niet bestaat. Ieder mens heeft andere belangen en idealen waardoor het perfecte leven niet te definiëren is. Mijn definitie van het perfecte leven heb ik bijgesteld naar een ideaal levensbeeld zonder dat ik mijzelf onhaalbare doelen stel. Mijn ideale leven bestaat uit tevredenheid en gelukkig zijn met wat ik heb. Mijn dagen hoeven niet allemaal productief te zijn en er is niks mis met een dag in m’n pyjama series kijken op de bank (als ik daar zin in heb). Ik wil genieten en dingen doen waar ik gelukkig van word zonder daarbij druk of prestatiedrang te voelen. Ik weet nu dat mijn leven niet hoeft te voldoen aan een droombeeld. Dromen mag met mate zolang ik mijn zegeningen blijf zien. Hoewel geluk niet te forceren is, is het wel mogelijk om te leren om de kleine dingen in het leven (meer) te waarderen.

Spiegeltje, spiegeltje…

Soms denk ik: ‘Had iemand mij destijds maar een spiegel voor gehouden’, ‘Had iemand me maar gewezen op mijn ziekelijke prestatiedrang’ maar als ik kritisch ben dan weet ik dat ik toch niet in die (figuurlijke) spiegel had gekeken. Zo’n spiegel paste namelijk niet in mijn perfecte plaatje. Ik zou het veel te confronterend hebben gevonden als iemand mij aangesproken zou hebben op mijn ‘onrealistische doelen’. Ik zou ontkend hebben. Ik zou het weggestopt hebben. Nu, na deze hele periode, ben ik meer dan ooit bereid om in de spiegel te kijken, en blijven kijken. Mijn doel is niet langer om een perfect leven te hebben maar ik streef wel naar mijn perceptie van het ideale leven… naar tevredenheid en geluk.

 

 

One Response to De perceptie van perfectie – #fuckperfect

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Hee, hoi! Leuk dat je een kijkje neemt op mijn blog Prisje.nl. Ik ben Priscilla, 26 jaar en hou van schrijven, lezen, muziek, vinyl (verzamelen), concerten, festivals, kleding, make-up, koken, mijn huisdieren, reizen en vele andere dingen. Op dit blog schrijf ik met regelmaat over mijn leven als millennial, kortom over alles dat mij interesseert. Enjoy!

Follow Follow my blog with Bloglovin

S O C I A L M E D I A
I N S T A G R A M
Archief